A Christmas night with TVXQ: No.5
posted on 12 Feb 2008 10:25 by k2mickymaxstory in fiction
Changmin's Night
At Christmas, we tell the truth
1.00 am, Christmas Day already.
...ชางมินทำงานไม่เคยมีวันหยุด...
เขาปั่นจักรยานด้วยความระมัดระวังเพราะถนนลื่น หิมะยังตกไม่ขาดสาย ร่างสูงมากใช้ฮูดจากเสื้อคลุมตัวยาวสีน้ำตาลหม่นขึ้นคลุมศีรษะเพื่อป้องกันหิมะ เขาเพิ่งจะเลิกงานจากการไปแต่งตัวเป็นซานตาคลอสตัวอ้วนของเด็กๆ ที่ชางมินเลือกทำงานในวันนี้เพราะไม่มีคนทำจึงได้ค่าจ้างมากเป็นพิเศษ เขาซื้อเนื้ออบราคาไม่แพงมาก เค้กคริสต์มาสและของขวัญให้แม่กับน้องสาวสองคน อ้อ...และชุดเครื่องเขียนชุดเล็กในซายอนด้วยชุดหนึ่ง
ไม่รู้ทำไมว่าจู่ๆก็นึกถึงเธอขึ้นมา ชางมินแค่คิดว่า ถ้าหากมีเครื่องเขียนดีๆ อาจจะเป็นกำลังใจให้เธอตั้งใจเรียนมากขึ้นก็ได้ แม้ว่าจะประหยัดมาตลอดทั้งปี แต่ในช่วงเทศกาลเขาก็อยากจะให้ทุกคนมีความสุขกับของขวัญบ้าง เมื่อนึกถึงคนที่บ้าน ชางมินก็มีกำลังใจปั่นจักรยานท่ามกลางหิมะต่อไป
ใกล้จะถึงบ้าน ถนนที่สูงและค่อนข้างชันเต็มไปด้วยหิมะ ทำให้เขาไม่สามารถปั่นต่อไปได้ ชางมินจึงต้องลงจากรถและเข็นมันขึ้นไป เขาผ่านบ้านแต่ละหลังที่มีการประดับไฟสวยงาม แสงไฟและเสียงเพลงที่ลอดมาจากตัวบ้านเหล่านั้นทำให้ทราบได้ว่า ยังมีผู้คนฉลองคริสต์มาสกันอยู่
ชางมินเองก็เคยมีความฝันเกี่ยวกับภาพบรรยากาศเหล่านั้นในครอบครัวของเขา แต่เมื่อพ่อไม่เอาไหนทิ้งแม่ไป เขาก็ต้องล้มเลิกความฝันสวยหรูที่เป็นไปไม่ได้เหล่านั้น และกลับมาสู่โลกความเป็นจริงที่ว่า เขาเป็นเสาหลักของครอบครัว เป็นผู้ชายคนเดียวที่ต้องดูแลผู้หญิงอีกสามคนในบ้าน คนเข้มแข็งอย่างเขาไม่เคยร้องไห้ เพราะเขาคิดว่าน้ำตาไม่สามารถช่วยอะไรใครได้ ร้องไห้ไปก็จะมีแต่คนสงสาร แต่เขาจะได้อะไรจากความสงสารนั้น เพราะอย่างนี้ทำให้ชางมินเป็นคนพูดน้อยและดูเย็นชา
หน้าบ้านของเขาเงียบสงัด รอบๆถูกปกคลุมด้วยความมืด ทุกคนคงหลับกันหมดแล้ว มีเพียงแสงไฟดวงเล็กจากบ้านใกล้ๆ ส่องให้เขาเห็นทางเข้าประตูรางๆ ที่หน้าประตูบ้านมีของขวัญสองกล่อง กล่องใหญ่สีเหลือง มีรูปลูกเจี๊ยบแปะไว้ทั้งสี่ด้าน ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า นี่เป็นของขวัญจากยูชอนที่เคยให้เหมือนทุกปี ชางมินหยิบการ์ดใบโตรูปแม่ไก่ขึ้นมาอ่าน
'สุขสันต์วันคริสต์มาสนะครับ ครอบครัวชิม....ไง....ชางมิน....นายต้องแปลกใจที่ฉันส่งของขวัญวันคริสต์มาสมา...'
ชางมินหัวเราะกับข้อความนั้น คงจะแปลกใจอยู่หรอกถ้ากระดาษห่อกับการ์ดไม่มีแม่และลูกไก่
'วันนี้ฉันแวะมาหานาย แต่แม่นายบอกว่า ออกจากบ้านตั้งแต่พระอาทิตย์ยังนอนคลุมโปงอยู่ใต้โลก ฉันก็เลยวางของขวัญไว้หน้าบ้าน นายกลับมาจะได้เซอร์ไพรส์ไง ฮ่ะๆ....นี่ฉันไม่พูดมากล่ะ วิธีการใช้งานของไอ้เจ้านี่แนบมาในกล่องแล้ว ทำงานก็พักบ้างจะเพื่อน นายแทบจะเป็นทุกอย่างของโลกอยู่แล้ว
สุขสันต์วันคริสต์มาส.....ปล. วันนี้ห้ามกวนฉันนะ นาราจะมาบ้าน........ยูชอน'
"ฉันอยากกวนนายนักหนิ ยูชอนเอ๊ย" ชางมินบ่นกับตัวเองอย่างขำๆ ชางมินมองดูกล่อง นึกไม่ออกว่าเป็นอะไร แล้วสายตาก็เลยมาที่กล่องเล็กสีแดงสดผูกริบบิ้นสีเขียว บนนั้นมีกระดาษขนาดเอสี่แปะไว้มีข้อความว่า
"ของขวัญกล่องนี้สำหรับชิมชางมิน หากใครขโมยขอให้ไม่ได้เกิดอีกชาติหน้า โชคร้ายภายก่อนสิ้นปีนี้ แขนด้วนขาด้วน เป็นใบ้ หน้าตาห่วยไม่มีใครรัก ฯลฯ..." ชางมินอ่านเท่านั้นก็ต้องวาง สำนวนแบบนี้คุ้นๆเหมือนจะเป็นของ...ซายอน
ชางมินเปิดประตูบ้าน เอารถจักรยานเข้าไปวางแอบๆไว้ใกล้กับตัวบ้าน แล้วกลับมายกกล่องของขวัญทั้งสองเข้าไปอีกที เมื่อเปิดประตูบ้านชั้นในเข้าไป....
"สุขสันต์วันคริสต์มาส~ ^o^" น้ำเสียงหลายเสียงดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
ไฟในบ้านเปิดสว่างขึ้น เผยให้เห็นทั้งแม่ น้องสาวทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่กลางห้อง แต่ละคนสวมหมวกคริสต์มาส ยิ้มกว้างให้เขา และอีกคนที่กำลังเขย่งตัวสวมหมวกให้เขาอยู่นี้ คงจะเป็น
"เอาล่ะ...ทีนี้นายก็เหมือนคนอื่นแล้ว ^^" คือซายอนนั่งเอง เธอรับของที่เขาถืออยู่แล้วดันแผ่นหลังกว้างไปยังโต๊ะ "ทุกคนรอนายคนเดียวนะรู้มั้ย ไปนั่งๆ"
"ทุกๆคน.." ชางมินพูดไม่ออก
"เอาล่ะค่ะ ในเมื่อทุกคนก็มาครบแล้ว เราก็ขอเริ่มปาร์ตี้คริสต์มาสกัน ณ บัดนี้" ซายอนเปิดงานด้วย ด้วยการเป่าแตรกระดาษ และเปิดพลุกระดาษ พร้อมๆกับสมาชิกคนอื่นๆ ซายอนยกเค้กที่ชางมินซื้อ มาตัดแบ่งกัน เธอตัดชิ้นใหญ่ที่สุดให้เขา
"นายทำงานหนักที่สุด ให้นาย"
"ฉันว่าให้แม่ดีกว่า"
"พวกเราว่าพี่ควรจะได้มันนะคะ" น้องสาวฝาแฝดสองคนพูดพร้อมกัน
"แม่ว่าให้ชางมินเถอจ้ะ"
"ขอบคุณครับแม่"
อาหารถูกยกมาจากในครัวโดยสามสาว(สวย) เป็นอาหารง่ายๆ แต่ก็ดีที่สุดเท่าที่บ้านของชางมินเคยได้เห็นมา ความรู้สึกของเขาตอนนี้ ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เขาจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
"เดี๋ยวมานะฮะ" ร่างสูงมากเดินออกไปที่ห้องน้ำข้างบ้าน ไม่มีใครรู้ว่าเขาซาบซึ้งกับมันแค่ไหนจนอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา แต่เพราะเขาไม่เคยร้องไห้ให้ใครได้เห็น แม้แต่มารดาของตัวเอง ชางมินจึงเลือกที่จะเลี่ยงออกมาร้องไห้คนเดียวเงียบๆ
ความอบอุ่นจากมือๆหนึ่งมาแตะที่ไหล่เขาเบาๆ รอยยิ้มที่คอยให้กำลังใจเขาเสมอไม่ว่าเขาจะร้องขอหรือไม่
"แม่ฮะ~" ชางมินโผเข้ากอดมารดาด้วยความอาย
"ทำไมมาร้องไห้คนเดียวล่ะลูก ดีใจก็บอกว่าดีใจสิ" แม่ลูบศีรษะลูกชายคนเดียวที่ก้มต่ำเบาๆ
"ผม....ผม" เหมือนเขาจะอดกลั้นเสียงสะอื้น "ขอบคุณสำหรับวันนี้นะฮะ"
"ไม่ใช่แม่หรอก...ซายอนต่างหาก อยู่ดีๆก็หอบของพะรุงพะรังมาบอกว่า จะจัดปาร์ตี้กัน แม่เป็นแค่ฝ่ายทำกับข้าวจ้ะ"
"เหรอฮะ"
"ไปบอกเค้าสิ"
"เดี๋ยวผมตามไปนะ" เขาพูดแล้วหันไปล้างหน้าที่อ่าง เพื่อปกปิดร่องรอยการร้องไห้เมื่อครู่
เมื่อเข้าไปในบ้าน ทุกคนกำลังเปิดกล่องของขวัญที่ซายอนเอามาให้ มันเป็นเสื้อคลุมกันหนาวตัวสวยที่หญิงสาวตัดเอง ชางมินยืนพิงกรอบประตูมองดูแต่ละคนเอาเสื้อทาบตัวด้วยความชอบใจ เสื้อสำหรับฝาแฝดนั้นเหมือนกัน ต่างกันแค่การสลับสีเท่านั้น
"อ้าว ชางมิน มาดิ...มีของขวัญนายด้วยนะ" ซายอนกวักมือเรียกเขา
"ของฉัน?"
"อื้อ...นี่ๆ" หญิงสาวเอากล่องสีขาวผูกโบว์สีน้ำเงินให้เขา เมื่อเปิดออกดูมันคือ....ชุดนอนเจ็ดสี เจ็ดแบบ เพื่อใส่ให้ครบเจ็ดวัน !
"แล้วกล่องหน้าบ้านล่ะ" เขาสงสัย กล่องหน้าบ้านก็ของซายอนไม่ใช่หรือ
"ก็ฉันกลัวมันจะโดนขโมยนี่นาก็เลยเอากล่องเปล่าไปวางไว้น่ะ แหะๆ" ชางมินรับกล่องมาด้วยใบหน้าธรรมดา แต่ภายในเต็มไปด้วยความเขินอายและดีใจ
02.30 Am
ปาร์ตี้จบลงแล้ว ทุกคนแยกย้ายไปนอนกันหมด เหลือแต่ชางมินกับซายอนที่เก็บของ และทำความสะอาด ทั้งสองล้างชามและทำความสะอาดครัวเรียบร้อย ซายอนจึงขอตัวกลับบ้าน
"วันนี้สนุกมากเลยน้า" น้ำเสียงร่าเริงของหญิงสาวทำให้ชางมินยิ้ม
"ขอบคุณมากนะสำหรับปาร์ตี้วันนี้" เขาเอ่ยอย่างจริงใจ ทำให้ซายอนหน้าแดงด้วยความเขิน
"มะ...ไม่เป็นไรหรอก ฉะ..ฉันก็แค่อยากจัดปาร์ตี้กับที่บ้านนายน่ะ" ซายอนทั้งเสมองไปทางอื่นและเดินแกว่งมือมากผิดปกติ ในขณะกำลังจะเดินไปส่งหญิงสาวขึ้นรถแท็กซี่
"วันนี้นายทำงานเป็นยังไงบ้างอ่ะ" หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง
"ก็ดี"
"...."
เกิดความเงียบระหว่างทั้งสอง ปกติซายอนจะเป็นฝ่ายชวนคุย แต่วันนี้จะเป็นเพราะอากาศหนาวยามดึก หรือเป็นเพราะเขินอาย ทำให้ซายอนไม่รู้จะชวนเขาคุยอะไร
"วันนี้อากาศหนาวมากเลย" ชางมินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน เพราะคุยไม่เก่ง เรื่องที่ควรเริ่มต้นน่าจะเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ (ตามหลักการในหนังสือที่ชางมินเคยพบมา)
"อื้อ...แต่ก็ดีนะ พรุ่งนี้อาจจะได้ปั้นสโนว์แมนเล่นก็ได้ นายเคยเล่นมั้ยอ่ะ"
"ไม่หรอก...ฉันไม่ค่อยชอบน่ะ"
"เหรอ"
"อือ"
"....." เกิดความเงียบอีกครั้ง หิมะยังคงตกอยู่ ซายอนซุกมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ "นี่..ชางมิน"
"ว่าไง"
"ในวันคริสต์มาส เราต้องพูดความจริงใช่ม้า" น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นขี้เล่นอีกครั้ง
"ใช่...ทำไมเหรอ"
"เรามาขอพรกับพระเจ้ากันเถอะ แค่ปีละครั้งเอง พระองค์คงไม่ใจร้ายหรอกนะ"
"เอาสิ" ทั้งสองหยุดและประสานมือไว้ที่หน้าอก ซายอนหลับตาแล้วอธิฐานในใจ ส่วนชางมินเห็นดังนั้นก็หลับตาบ้าง
"พระเจ้าคะ...ลูกเป็นเด็กดีแล้ว โดยเฉพาะช่วงคริสต์มาส ถ้าพระองค์จะเมตตาลูกตัวเล็กๆของพระองค์อยู่บ้าง ขอให้ลูกได้สมหวังกับชิมชางมินเถอะนะคะ...อาเมน" ซายอนลืมตาขึ้นก่อน จึงเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่า เขายังขอพรอยู่เลย อยากรู้จริงๆว่าขออะไรนะ
"พระเจ้าครับ ผมไม่ขออะไรมาก แค่ให้ครอบครัวของเราสบายเสียที อย่าให้แม่และน้องๆป่วย และขอให้บ้านเราไม่ลำบากอย่างนี้อีกนะครับ ผมจะตั้งใจเรียนและทำงานให้คุ้มค่ากับคำอวยพรของพระองค์ครับ"
เมื่อชางมินลืมตาขึ้นก็ต้องพบกับซายอนที่ทำตาแป๋วแหววให้
"ขออะไรเหรอ"
"ทำไมต้องบอกล่ะ"
"ก็คริสต์มาสเราต้องพูดความจริง"
"ฉันไม่ได้โกหกนี่ แค่ไม่บอกว่าขออะไรแค่นั้นเอง" ชางมินยิ้มให้อย่างเป็นต่อ
"ชางมินอ่ะ" ซายอนทำท่างอนเดินเตะหิมะ จนสุดท้ายเพราะมองไม่เห็นก้อนหินที่อยู่ใต้หิมะ จึงเตะมันเข้าไปเต็มไ "แง้....เจ็บๆๆๆ อ๊าก" ซายอนร้องเสียงดังเหมือนไม่ใช่ผู้หญิง
"เป็นอะไรไปอ่ะ อย่าบอกนะว่า..." ชางมินมองไปที่หลุมเล็กๆที่เคยเป็นที่อยู่ของก้อนหิน "เจ็บมากรึเปล่า"
"เจ็บสิ....แง้...หินบ้าไรวะ" ซายอนสบถเพราะความเจ็บ หญิงสาวกระโดดไปมา จนสุดท้ายต้องนั่งลงกุมเท้า
"เดินไหวรึเปล่า"
"ไม่ไหวจ้ะ" หญิงสาวตอบแทบจะทันที พลางทำสายตาเชื่อมมาให้
"ถ้าอย่างนั้นให้ขึ้นหลังไปแล้วกันนะ" ชางมินว่าพลาง นั่งลงให้ซายอนปีนขึ้นหลังเขา จากนั้นจึงพาเธอเดินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอแท็กซี่ผ่านมา เพราะทางบ้านเขาเป็นทางค่อนข้างเปลี่ยวและตอนนี้ก็เป็นเวลาเกินดึกมากแล้ว
'แผ่นหลังของชางมิน' ซายอนใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้สัมผัสแผ่นหลังของเขา ความอบอุ่นที่แผ่นออกมาจากทั่วร่างกายของชางมินทำให้ซายอนคิดไปไกล (แหะๆ)
"นี่ชางมิน"
"อะไร..."
"หลังนายอุ่นจัง"
"..." เกิดมาเพิ่งเคยมีคนบอกเขาอย่างนี้แหละให้ตายเถอะ เขาก็เขินเป็นนะ
"ฉันอยากให้เวลาหยุดจังเลย แต่หวังว่านายคงไม่เหนื่อยเกินไปนะ" ซายอนพึมพำ แม้จะเบาอย่างไร แต่เพราะความใกล้ ชางมินก็ได้ยินมันอยู่ดี นั่นยิ่งทำให้ทั้งหน้าทั้งใบหูของเขาแดงก่ำ
"ไม่เป็นไรหรอก อย่าห่วงเลย"
"ก็ฉันห่วงนายนี่ ชอบไปทำงานหนักๆคนเดียว วันหยุดก็ไม่เคยหยุดเหมือนคนอื่นๆ นายไม่ใช่คนแล้วล่ะชางมิน" ซายอนพูดเหมือนเพ้อ
"หา...?" ชางมินเลิกคิ้ว เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย
"นาย..." น้ำเสียงเหมือนง่วงๆ ใบหน้าเรียวซบกับไหล่ของเขาเบาๆ
"นายเป็นเทวดา....เป็นเทวดา....ของฉัน" ซายอนหลับไปบนหลังของเขานั่นเอง ด้วยความสบายใจและไว้ใจเป็นที่สุด
แม้ว่าชางมินจะไม่รู้สึก (หรือไม่ยอมรับรู้) ว่าเธอรู้สึกกับเขาอย่างไร แค่ได้คอยอยู่ไกล้ ทำสิ่งต่างๆให้เขา เท่านี้ซายอนก็พอใจแล้ว
"ฉัน..เป็นเทวดาของเธอไม่ได้หรอก" ชางมินยังคงเดินต่อไปบนทางหิมะที่เริ่มหนา และมีซายอนนอนหลับบนหลังของเขา
"แต่...ฉันอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีของเธอก็ได้"
...ในวันคริสต์มาสเราพูดแต่ความจริง...
At Christmas, we tell the truth
1.00 am, Christmas Day already.
...ชางมินทำงานไม่เคยมีวันหยุด...
เขาปั่นจักรยานด้วยความระมัดระวังเพราะถนนลื่น หิมะยังตกไม่ขาดสาย ร่างสูงมากใช้ฮูดจากเสื้อคลุมตัวยาวสีน้ำตาลหม่นขึ้นคลุมศีรษะเพื่อป้องกันหิมะ เขาเพิ่งจะเลิกงานจากการไปแต่งตัวเป็นซานตาคลอสตัวอ้วนของเด็กๆ ที่ชางมินเลือกทำงานในวันนี้เพราะไม่มีคนทำจึงได้ค่าจ้างมากเป็นพิเศษ เขาซื้อเนื้ออบราคาไม่แพงมาก เค้กคริสต์มาสและของขวัญให้แม่กับน้องสาวสองคน อ้อ...และชุดเครื่องเขียนชุดเล็กในซายอนด้วยชุดหนึ่ง
ไม่รู้ทำไมว่าจู่ๆก็นึกถึงเธอขึ้นมา ชางมินแค่คิดว่า ถ้าหากมีเครื่องเขียนดีๆ อาจจะเป็นกำลังใจให้เธอตั้งใจเรียนมากขึ้นก็ได้ แม้ว่าจะประหยัดมาตลอดทั้งปี แต่ในช่วงเทศกาลเขาก็อยากจะให้ทุกคนมีความสุขกับของขวัญบ้าง เมื่อนึกถึงคนที่บ้าน ชางมินก็มีกำลังใจปั่นจักรยานท่ามกลางหิมะต่อไป
ใกล้จะถึงบ้าน ถนนที่สูงและค่อนข้างชันเต็มไปด้วยหิมะ ทำให้เขาไม่สามารถปั่นต่อไปได้ ชางมินจึงต้องลงจากรถและเข็นมันขึ้นไป เขาผ่านบ้านแต่ละหลังที่มีการประดับไฟสวยงาม แสงไฟและเสียงเพลงที่ลอดมาจากตัวบ้านเหล่านั้นทำให้ทราบได้ว่า ยังมีผู้คนฉลองคริสต์มาสกันอยู่
ชางมินเองก็เคยมีความฝันเกี่ยวกับภาพบรรยากาศเหล่านั้นในครอบครัวของเขา แต่เมื่อพ่อไม่เอาไหนทิ้งแม่ไป เขาก็ต้องล้มเลิกความฝันสวยหรูที่เป็นไปไม่ได้เหล่านั้น และกลับมาสู่โลกความเป็นจริงที่ว่า เขาเป็นเสาหลักของครอบครัว เป็นผู้ชายคนเดียวที่ต้องดูแลผู้หญิงอีกสามคนในบ้าน คนเข้มแข็งอย่างเขาไม่เคยร้องไห้ เพราะเขาคิดว่าน้ำตาไม่สามารถช่วยอะไรใครได้ ร้องไห้ไปก็จะมีแต่คนสงสาร แต่เขาจะได้อะไรจากความสงสารนั้น เพราะอย่างนี้ทำให้ชางมินเป็นคนพูดน้อยและดูเย็นชา
หน้าบ้านของเขาเงียบสงัด รอบๆถูกปกคลุมด้วยความมืด ทุกคนคงหลับกันหมดแล้ว มีเพียงแสงไฟดวงเล็กจากบ้านใกล้ๆ ส่องให้เขาเห็นทางเข้าประตูรางๆ ที่หน้าประตูบ้านมีของขวัญสองกล่อง กล่องใหญ่สีเหลือง มีรูปลูกเจี๊ยบแปะไว้ทั้งสี่ด้าน ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า นี่เป็นของขวัญจากยูชอนที่เคยให้เหมือนทุกปี ชางมินหยิบการ์ดใบโตรูปแม่ไก่ขึ้นมาอ่าน
'สุขสันต์วันคริสต์มาสนะครับ ครอบครัวชิม....ไง....ชางมิน....นายต้องแปลกใจที่ฉันส่งของขวัญวันคริสต์มาสมา...'
ชางมินหัวเราะกับข้อความนั้น คงจะแปลกใจอยู่หรอกถ้ากระดาษห่อกับการ์ดไม่มีแม่และลูกไก่
'วันนี้ฉันแวะมาหานาย แต่แม่นายบอกว่า ออกจากบ้านตั้งแต่พระอาทิตย์ยังนอนคลุมโปงอยู่ใต้โลก ฉันก็เลยวางของขวัญไว้หน้าบ้าน นายกลับมาจะได้เซอร์ไพรส์ไง ฮ่ะๆ....นี่ฉันไม่พูดมากล่ะ วิธีการใช้งานของไอ้เจ้านี่แนบมาในกล่องแล้ว ทำงานก็พักบ้างจะเพื่อน นายแทบจะเป็นทุกอย่างของโลกอยู่แล้ว
สุขสันต์วันคริสต์มาส.....ปล. วันนี้ห้ามกวนฉันนะ นาราจะมาบ้าน........ยูชอน'
"ฉันอยากกวนนายนักหนิ ยูชอนเอ๊ย" ชางมินบ่นกับตัวเองอย่างขำๆ ชางมินมองดูกล่อง นึกไม่ออกว่าเป็นอะไร แล้วสายตาก็เลยมาที่กล่องเล็กสีแดงสดผูกริบบิ้นสีเขียว บนนั้นมีกระดาษขนาดเอสี่แปะไว้มีข้อความว่า
"ของขวัญกล่องนี้สำหรับชิมชางมิน หากใครขโมยขอให้ไม่ได้เกิดอีกชาติหน้า โชคร้ายภายก่อนสิ้นปีนี้ แขนด้วนขาด้วน เป็นใบ้ หน้าตาห่วยไม่มีใครรัก ฯลฯ..." ชางมินอ่านเท่านั้นก็ต้องวาง สำนวนแบบนี้คุ้นๆเหมือนจะเป็นของ...ซายอน
ชางมินเปิดประตูบ้าน เอารถจักรยานเข้าไปวางแอบๆไว้ใกล้กับตัวบ้าน แล้วกลับมายกกล่องของขวัญทั้งสองเข้าไปอีกที เมื่อเปิดประตูบ้านชั้นในเข้าไป....
"สุขสันต์วันคริสต์มาส~ ^o^" น้ำเสียงหลายเสียงดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
ไฟในบ้านเปิดสว่างขึ้น เผยให้เห็นทั้งแม่ น้องสาวทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่กลางห้อง แต่ละคนสวมหมวกคริสต์มาส ยิ้มกว้างให้เขา และอีกคนที่กำลังเขย่งตัวสวมหมวกให้เขาอยู่นี้ คงจะเป็น
"เอาล่ะ...ทีนี้นายก็เหมือนคนอื่นแล้ว ^^" คือซายอนนั่งเอง เธอรับของที่เขาถืออยู่แล้วดันแผ่นหลังกว้างไปยังโต๊ะ "ทุกคนรอนายคนเดียวนะรู้มั้ย ไปนั่งๆ"
"ทุกๆคน.." ชางมินพูดไม่ออก
"เอาล่ะค่ะ ในเมื่อทุกคนก็มาครบแล้ว เราก็ขอเริ่มปาร์ตี้คริสต์มาสกัน ณ บัดนี้" ซายอนเปิดงานด้วย ด้วยการเป่าแตรกระดาษ และเปิดพลุกระดาษ พร้อมๆกับสมาชิกคนอื่นๆ ซายอนยกเค้กที่ชางมินซื้อ มาตัดแบ่งกัน เธอตัดชิ้นใหญ่ที่สุดให้เขา
"นายทำงานหนักที่สุด ให้นาย"
"ฉันว่าให้แม่ดีกว่า"
"พวกเราว่าพี่ควรจะได้มันนะคะ" น้องสาวฝาแฝดสองคนพูดพร้อมกัน
"แม่ว่าให้ชางมินเถอจ้ะ"
"ขอบคุณครับแม่"
อาหารถูกยกมาจากในครัวโดยสามสาว(สวย) เป็นอาหารง่ายๆ แต่ก็ดีที่สุดเท่าที่บ้านของชางมินเคยได้เห็นมา ความรู้สึกของเขาตอนนี้ ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เขาจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
"เดี๋ยวมานะฮะ" ร่างสูงมากเดินออกไปที่ห้องน้ำข้างบ้าน ไม่มีใครรู้ว่าเขาซาบซึ้งกับมันแค่ไหนจนอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา แต่เพราะเขาไม่เคยร้องไห้ให้ใครได้เห็น แม้แต่มารดาของตัวเอง ชางมินจึงเลือกที่จะเลี่ยงออกมาร้องไห้คนเดียวเงียบๆ
ความอบอุ่นจากมือๆหนึ่งมาแตะที่ไหล่เขาเบาๆ รอยยิ้มที่คอยให้กำลังใจเขาเสมอไม่ว่าเขาจะร้องขอหรือไม่
"แม่ฮะ~" ชางมินโผเข้ากอดมารดาด้วยความอาย
"ทำไมมาร้องไห้คนเดียวล่ะลูก ดีใจก็บอกว่าดีใจสิ" แม่ลูบศีรษะลูกชายคนเดียวที่ก้มต่ำเบาๆ
"ผม....ผม" เหมือนเขาจะอดกลั้นเสียงสะอื้น "ขอบคุณสำหรับวันนี้นะฮะ"
"ไม่ใช่แม่หรอก...ซายอนต่างหาก อยู่ดีๆก็หอบของพะรุงพะรังมาบอกว่า จะจัดปาร์ตี้กัน แม่เป็นแค่ฝ่ายทำกับข้าวจ้ะ"
"เหรอฮะ"
"ไปบอกเค้าสิ"
"เดี๋ยวผมตามไปนะ" เขาพูดแล้วหันไปล้างหน้าที่อ่าง เพื่อปกปิดร่องรอยการร้องไห้เมื่อครู่
เมื่อเข้าไปในบ้าน ทุกคนกำลังเปิดกล่องของขวัญที่ซายอนเอามาให้ มันเป็นเสื้อคลุมกันหนาวตัวสวยที่หญิงสาวตัดเอง ชางมินยืนพิงกรอบประตูมองดูแต่ละคนเอาเสื้อทาบตัวด้วยความชอบใจ เสื้อสำหรับฝาแฝดนั้นเหมือนกัน ต่างกันแค่การสลับสีเท่านั้น
"อ้าว ชางมิน มาดิ...มีของขวัญนายด้วยนะ" ซายอนกวักมือเรียกเขา
"ของฉัน?"
"อื้อ...นี่ๆ" หญิงสาวเอากล่องสีขาวผูกโบว์สีน้ำเงินให้เขา เมื่อเปิดออกดูมันคือ....ชุดนอนเจ็ดสี เจ็ดแบบ เพื่อใส่ให้ครบเจ็ดวัน !
"แล้วกล่องหน้าบ้านล่ะ" เขาสงสัย กล่องหน้าบ้านก็ของซายอนไม่ใช่หรือ
"ก็ฉันกลัวมันจะโดนขโมยนี่นาก็เลยเอากล่องเปล่าไปวางไว้น่ะ แหะๆ" ชางมินรับกล่องมาด้วยใบหน้าธรรมดา แต่ภายในเต็มไปด้วยความเขินอายและดีใจ
02.30 Am
ปาร์ตี้จบลงแล้ว ทุกคนแยกย้ายไปนอนกันหมด เหลือแต่ชางมินกับซายอนที่เก็บของ และทำความสะอาด ทั้งสองล้างชามและทำความสะอาดครัวเรียบร้อย ซายอนจึงขอตัวกลับบ้าน
"วันนี้สนุกมากเลยน้า" น้ำเสียงร่าเริงของหญิงสาวทำให้ชางมินยิ้ม
"ขอบคุณมากนะสำหรับปาร์ตี้วันนี้" เขาเอ่ยอย่างจริงใจ ทำให้ซายอนหน้าแดงด้วยความเขิน
"มะ...ไม่เป็นไรหรอก ฉะ..ฉันก็แค่อยากจัดปาร์ตี้กับที่บ้านนายน่ะ" ซายอนทั้งเสมองไปทางอื่นและเดินแกว่งมือมากผิดปกติ ในขณะกำลังจะเดินไปส่งหญิงสาวขึ้นรถแท็กซี่
"วันนี้นายทำงานเป็นยังไงบ้างอ่ะ" หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง
"ก็ดี"
"...."
เกิดความเงียบระหว่างทั้งสอง ปกติซายอนจะเป็นฝ่ายชวนคุย แต่วันนี้จะเป็นเพราะอากาศหนาวยามดึก หรือเป็นเพราะเขินอาย ทำให้ซายอนไม่รู้จะชวนเขาคุยอะไร
"วันนี้อากาศหนาวมากเลย" ชางมินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน เพราะคุยไม่เก่ง เรื่องที่ควรเริ่มต้นน่าจะเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ (ตามหลักการในหนังสือที่ชางมินเคยพบมา)
"อื้อ...แต่ก็ดีนะ พรุ่งนี้อาจจะได้ปั้นสโนว์แมนเล่นก็ได้ นายเคยเล่นมั้ยอ่ะ"
"ไม่หรอก...ฉันไม่ค่อยชอบน่ะ"
"เหรอ"
"อือ"
"....." เกิดความเงียบอีกครั้ง หิมะยังคงตกอยู่ ซายอนซุกมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ "นี่..ชางมิน"
"ว่าไง"
"ในวันคริสต์มาส เราต้องพูดความจริงใช่ม้า" น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นขี้เล่นอีกครั้ง
"ใช่...ทำไมเหรอ"
"เรามาขอพรกับพระเจ้ากันเถอะ แค่ปีละครั้งเอง พระองค์คงไม่ใจร้ายหรอกนะ"
"เอาสิ" ทั้งสองหยุดและประสานมือไว้ที่หน้าอก ซายอนหลับตาแล้วอธิฐานในใจ ส่วนชางมินเห็นดังนั้นก็หลับตาบ้าง
"พระเจ้าคะ...ลูกเป็นเด็กดีแล้ว โดยเฉพาะช่วงคริสต์มาส ถ้าพระองค์จะเมตตาลูกตัวเล็กๆของพระองค์อยู่บ้าง ขอให้ลูกได้สมหวังกับชิมชางมินเถอะนะคะ...อาเมน" ซายอนลืมตาขึ้นก่อน จึงเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่า เขายังขอพรอยู่เลย อยากรู้จริงๆว่าขออะไรนะ
"พระเจ้าครับ ผมไม่ขออะไรมาก แค่ให้ครอบครัวของเราสบายเสียที อย่าให้แม่และน้องๆป่วย และขอให้บ้านเราไม่ลำบากอย่างนี้อีกนะครับ ผมจะตั้งใจเรียนและทำงานให้คุ้มค่ากับคำอวยพรของพระองค์ครับ"
เมื่อชางมินลืมตาขึ้นก็ต้องพบกับซายอนที่ทำตาแป๋วแหววให้
"ขออะไรเหรอ"
"ทำไมต้องบอกล่ะ"
"ก็คริสต์มาสเราต้องพูดความจริง"
"ฉันไม่ได้โกหกนี่ แค่ไม่บอกว่าขออะไรแค่นั้นเอง" ชางมินยิ้มให้อย่างเป็นต่อ
"ชางมินอ่ะ" ซายอนทำท่างอนเดินเตะหิมะ จนสุดท้ายเพราะมองไม่เห็นก้อนหินที่อยู่ใต้หิมะ จึงเตะมันเข้าไปเต็มไ "แง้....เจ็บๆๆๆ อ๊าก" ซายอนร้องเสียงดังเหมือนไม่ใช่ผู้หญิง
"เป็นอะไรไปอ่ะ อย่าบอกนะว่า..." ชางมินมองไปที่หลุมเล็กๆที่เคยเป็นที่อยู่ของก้อนหิน "เจ็บมากรึเปล่า"
"เจ็บสิ....แง้...หินบ้าไรวะ" ซายอนสบถเพราะความเจ็บ หญิงสาวกระโดดไปมา จนสุดท้ายต้องนั่งลงกุมเท้า
"เดินไหวรึเปล่า"
"ไม่ไหวจ้ะ" หญิงสาวตอบแทบจะทันที พลางทำสายตาเชื่อมมาให้
"ถ้าอย่างนั้นให้ขึ้นหลังไปแล้วกันนะ" ชางมินว่าพลาง นั่งลงให้ซายอนปีนขึ้นหลังเขา จากนั้นจึงพาเธอเดินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอแท็กซี่ผ่านมา เพราะทางบ้านเขาเป็นทางค่อนข้างเปลี่ยวและตอนนี้ก็เป็นเวลาเกินดึกมากแล้ว
'แผ่นหลังของชางมิน' ซายอนใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้สัมผัสแผ่นหลังของเขา ความอบอุ่นที่แผ่นออกมาจากทั่วร่างกายของชางมินทำให้ซายอนคิดไปไกล (แหะๆ)
"นี่ชางมิน"
"อะไร..."
"หลังนายอุ่นจัง"
"..." เกิดมาเพิ่งเคยมีคนบอกเขาอย่างนี้แหละให้ตายเถอะ เขาก็เขินเป็นนะ
"ฉันอยากให้เวลาหยุดจังเลย แต่หวังว่านายคงไม่เหนื่อยเกินไปนะ" ซายอนพึมพำ แม้จะเบาอย่างไร แต่เพราะความใกล้ ชางมินก็ได้ยินมันอยู่ดี นั่นยิ่งทำให้ทั้งหน้าทั้งใบหูของเขาแดงก่ำ
"ไม่เป็นไรหรอก อย่าห่วงเลย"
"ก็ฉันห่วงนายนี่ ชอบไปทำงานหนักๆคนเดียว วันหยุดก็ไม่เคยหยุดเหมือนคนอื่นๆ นายไม่ใช่คนแล้วล่ะชางมิน" ซายอนพูดเหมือนเพ้อ
"หา...?" ชางมินเลิกคิ้ว เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย
"นาย..." น้ำเสียงเหมือนง่วงๆ ใบหน้าเรียวซบกับไหล่ของเขาเบาๆ
"นายเป็นเทวดา....เป็นเทวดา....ของฉัน" ซายอนหลับไปบนหลังของเขานั่นเอง ด้วยความสบายใจและไว้ใจเป็นที่สุด
แม้ว่าชางมินจะไม่รู้สึก (หรือไม่ยอมรับรู้) ว่าเธอรู้สึกกับเขาอย่างไร แค่ได้คอยอยู่ไกล้ ทำสิ่งต่างๆให้เขา เท่านี้ซายอนก็พอใจแล้ว
"ฉัน..เป็นเทวดาของเธอไม่ได้หรอก" ชางมินยังคงเดินต่อไปบนทางหิมะที่เริ่มหนา และมีซายอนนอนหลับบนหลังของเขา
"แต่...ฉันอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีของเธอก็ได้"
...ในวันคริสต์มาสเราพูดแต่ความจริง...
Tags: changmin, fiction, max, tvfxq, tvxq, ชังมิน, ชางมิน, ฟิค, เรื่องสั้น, เรื่องแต่ง0 Comments